Don'T Go Far Off

Don't go far off, not even for a day, because --
because -- I don't know how to say it: a day is long
and I will be waiting for you, as in an empty station
when the trains are parked off somewhere else, asleep.

Don't leave me, even for an hour, because
then the little drops of anguish will all run together,
the smoke that roams looking for a home will drift
into me, choking my lost heart.

Oh, may your silhouette never dissolve on the beach;
may your eyelids never flutter into the empty distance.
Don't leave me for a second, my dearest,

because in that moment you'll have gone so far
I'll wander mazily over all the earth, asking,
Will you come back? Will you leave me here, dying? 

Pablo Neruda

Closed my eyes

 I closed my eyes and spoke to you
in a thousand, silent ways.

In that darkness I created my own light.
I danced with you as I desired.
Feeling your skin beneath my fingertips.
Knowing each place to touch that would make you shiver.
Smiling as the moan of pleasure broke the careful silence.

I create the moonlight that shone down on our forms.
In that moment we were one.
In that moment we were the way we were supposed to be.

Even if it was only in my silent dreams.

The shatter

“The moon is a loyal companion. It never leaves. It’s always there, watching, steadfast, knowing us in our light and dark moments, changing forever just as we do. Every day it’s a different version of itself. Sometimes weak and wan, sometimes strong and full of light. The moon understands what it means to be human. Uncertain. Alone. Cratered by imperfections.”
—Shatter Me, by Tahereh Mafi

Again and Again

Again and again, however we know the landscape of love 
and the little churchyard there, with its sorrowing names, 
and the frighteningly silent abyss into which the others 
fall: again and again the two of us walk out together 
under the ancient trees, lie down again and again 
among the flowers, face to face with the sky.

by Rainer Maria Rilke

The Raven

Deep into that darkness peering, long I stood there, wondering, fearing, doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before.”

Adger Allen Poe

The laughing heart

your life is your life
don’t let it be clubbed into dank submission.
be on the watch.
there are ways out.
there is a light somewhere.
it may not be much light but
it beats the darkness.
be on the watch.
the gods will offer you chances.
know them.
take them.
you can’t beat death but
you can beat death in life, sometimes.
and the more often you learn to do it,
the more light there will be.
your life is your life.
know it while you have it.
you are marvelous
the gods wait to delight
in you.

@Charles Bukowski

The rain

We left that old ungainly house 
When my dog died there, after 
The burial, after the rose 
Flowered twice, pulling it by its 
Roots and carting it with our books, 
Clothes and chairs in a hurry. 
We live in a new house now, 
And, the roofs do not leak, but, when 
It rains here, I see the rain drench 
That empty house, I hear it fall 
Where my puppy now lies, 
Alone.. 

[From Only The Soul Knows How To Sing]

by Kamala Das

Sonnet Xvii

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz, 

or the arrow of carnations the fire shoots off. 
I love you as certain dark things are to be loved, 
in secret, between the shadow and the soul. 

I love you as the plant that never blooms 
but carries in itself the light of hidden flowers; 
thanks to your love a certain solid fragrance, 
risen from the earth, lives darkly in my body. 

I love you without knowing how, or when, or from where. 
I love you straightforwardly, without complexities or pride; 
so I love you because I know no other way 

than this: where I does not exist, nor you, 
so close that your hand on my chest is my hand, 
so close that your eyes close as I fall asleep.

by Pablo Neruda

Isaac Bashevis Singer

There is a permanent amnesia planted in us,

 which just as we keep forgetting our dreams, 

we sometimes keep on forgetting our reality.  

                                         -Isaac  Bashevis Singer

My Key

"My key has lost its house.
I go from house to house but none fits.
I have found the locksmith.
My key fits into his grave."                                   Rose Auslander

ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം

"പണ്ടുപണ്ട്, ഓന്തുകള്‍ക്കും മുന്‍പ്, ദിനോസറുള്‍ക്കും മുന്‍പ്, ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ രണ്ടു ജീവബിന്ദുക്കള്‍ നടക്കാനിറങ്ങി. അസ്തമയത്തിലാറാടിനിന്ന ഒരു താഴ്വരയിലെത്തി.

ഇതിന്റെ അപ്പുറം കാണണ്ടേ? ചെറിയ ബിന്ദു വലിയതിനോടു ചോദിച്ചു.
പച്ചപിടിച്ച താഴ്വര, ഏട്ടത്തിപറഞ്ഞു. ഞാനിവിടെത്തന്നെ നില്ക്കട്ടെ.
എനിക്കു പോകണം, അനുജത്തി പറഞ്ഞു.
അവളുടെ മുന്‍പില്‍ കിടന്ന അനന്തപഥങ്ങളിലേക്ക് അനുജത്തി നോക്കി.
നീ ചേച്ചിയെ മറക്കുമോ? ഏട്ടത്തി ചോദിച്ചു.
മറക്കില്ല, അനുജത്തി പറഞ്ഞു.
മറക്കും, ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞു. ഇതു കര്‍മ്മപരമ്പരയുടെ സ്നേഹരഹിതമായ കഥയാണ്. ഇതില്‍ അകല്‍ച്ചയും ദുഃഖവും മാത്രമേയുള്ളൂ.അനുജത്തി നടന്നകന്നു. അസ്തമയത്തിന്റെ താഴ്വരയില്‍ ഏട്ടത്തി തനിച്ചു നിന്നു. പായല്‍ക്കുരുന്നില്‍ നിന്ന് വീണ്ടുമവള്‍ വളര്‍ന്നു. അവള്‍ വലുതായി. വേരുകള്‍ പിതൃക്കളുടെ കിടപ്പറയിലേക്കിറങ്ങി. മൃതിയുടെ മുലപ്പാലു കുടിച്ച് ചില്ലകള്‍ പടര്‍ന്നു തിടംവച്ചു. കണ്ണില്‍ സുറുമയും കാലില്‍ തണ്ടയുമിട്ട ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ചെതലിയുടെ താഴ്വരയില്‍ പൂവിറുക്കാനെത്തി. അവിടെ തനിച്ചു നിന്ന ചമ്പകത്തിന്റെ ചില്ലയൊടിച്ചു പൂ നുള്ളിയപ്പോള്‍ ചമ്പകം പറഞ്ഞു, അനുജത്തീ, നീയെന്നെ മറന്നുവല്ലോ"

അന്ത്യയാത്ര

കമല ദാസ് - അന്ത്യയാത്ര
---------------------------------
അതെ, മരങ്ങളിതാ മാഞ്ഞുപോകുന്നു,
കരയെ കുടുക്കെറിയുന്ന തെളിഞ്ഞ കടലും,
നീലിമയിലലിയുന്ന കുന്നുകൾ,
ഇലച്ചാർത്തിലൊളിക്കുന്ന കിളികൾ,
പശുവും വാതിലിനരികിലെ നായയും,
എനിക്കു മേലെ ചുളി വീണ മുഖം പോലും.
ഇലച്ചാർത്തു പാടുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു,
എങ്കിൽ കടലതിന്റെ കളിയൊച്ച നിർത്തിയോ?
ആരോയെന്റെ വിരലുകളമർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു,
എന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിലാരോ തേങ്ങുന്നു.
ഇതു പക്ഷേ, തോണിയിൽ കയറാനുള്ള നേരമത്രേ,
ഇരുളു വീണ തോണിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ
പഞ്ഞിക്കെട്ടുകൾ പോലെന്റെ ചിന്തകൾ ഞാനട്ടിയിടും,
കണ്ണീരൊലിപ്പിക്കുന്ന മുഖത്തെപ്പോലും
തണുപ്പു കേറുന്ന വിരൽത്തുമ്പുകൾ കൊണ്ടു ഞാൻ മായ്ക്കും.
ഓർമ്മയുടെ അലക്കിവെളുപ്പിച്ച വിരിപ്പുകളിൽ
മറുകരയെത്തും വരെയിരുന്നു ഞാൻ നേരം വെളുപ്പിക്കും.

My Friend

My friend, I am not what I seem.  Seeming is but a garment I wear—a
care-woven garment that protects me from thy questionings and thee
from my negligence.
 
The “I” in me, my friend, dwells in the house of silence, and
therein it shall remain for ever more, unperceived, unapproachable.
 
I would not have thee believe in what I say nor trust in what I
do—for my words are naught but thy own thoughts in sound and my
deeds thy own hopes in action.
 
When thou sayest, “The wind bloweth eastward,” I say, “Aye it doth
blow eastward”; for I would not have thee know that my mind doth
not dwell upon the wind but upon the sea.
 
Thou canst not understand my seafaring thoughts, nor would I have
thee understand.  I would be at sea alone.
 
When it is day with thee, my friend, it is night with me; yet even
then I speak of the noontide that dances upon the hills and of
the purple shadow that steals its way across the valley; for thou
canst not hear the songs of my darkness nor see my wings beating
against the stars—and I fain would not have thee hear or see.  I
would be with night alone.
 
When thou ascendest to thy Heaven I descend to my Hell—even then
thou callest to me across the unbridgeable gulf, “My companion, my
comrade,” and I call back to thee, “My comrade, my companion”—for
I would not have thee see my Hell.  The flame would burn thy eyesight
and the smoke would crowd thy nostrils.  And I love my Hell too
well to have thee visit it.  I would be in Hell alone.
 
Thou lovest Truth and Beauty and Righteousness; and I for thy sake
say it is well and seemly to love these things.  But in my heart
I laught at thy love.  Yet I would not have thee see my laughter.
I would laugh alone.
 
My friend, thou art good and cautious and wise; nay, thou art
perfect—and I, too, speak with thee wisely and cautiously.  And
yet I am mad.  But I mask my madness.  I would be mad alone.
 
My friend, thou art not my friend, but how shall I make thee
understand?  My path is not thy path, yet together we walk, hand
in hand.

BY KAHLIL GIBRAN

The Sound of Silence

Hello darkness, my old friend

I've come to talk with you again

Because a vision softly creeping

Left its seeds while I was sleeping

And the vision that was planted in my brain

Still remains

Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone

Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a streetlamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dare
Disturb the sound of silence

“Fools” said I, “You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you”
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said “The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sounds of silence”

Meaning

A Horse walks into a bar.
The Bartender sees such a vivid depth
of despair and ennui in the Horse's eyes,
like the Horse has stared into the abyss
and found the infinite void of nothingness so deep
that the Horse could no longer believe
that he himself nor anyone nor anything else existed.
To say something exists requires knowledge of self,
which requires knowledge of existence of the self,
an obviously impossible leap of logic,
absurd to even attempt to conceive or contemplate.
The Bartender,
in that single instant within the Horse's mind,
became the nothingness the Horse perceived,
and thus was rendered speechless.
If neither the Horse,
nor the Bartender,
nor the bar itself can be said to exist,
then why should he ask,
how could he ask,
"why the long face?"
The question can have no meaning,
and that which has no meaning cannot be stated.
The Bartender, dumbstruck, not by realization of mortality
but by fundamental doubt that he was ever alive,
gazes into the endless depth of the Horse's eyes,
and asks him, "Sir, I beg you say, do I exist?"
The Horse replies,
"Neighhhh..."

The Madman

“You ask me how I became a madman. It happened thus: One day, long before many gods were born, I woke from a deep sleep and found all my masks were stolen, the seven masks I have fashioned an worn in seven lives, I ran mask less through the crowded streets shouting, "Thieves, thieves, the cursed thieves." 

Men and women laughed at me and some ran to their houses in fear of me. 

And when I reached the market place, a youth standing on a house-top cried, "He is a madman." I looked up to behold him; the sun kissed my own naked face for the first time. For the first time the sun kissed my own naked face and my soul was inflamed with love for the sun, and I wanted my masks no more. And as if in a trance I cried, "Blessed, blessed are the thieves who stole my masks." 

Thus I became a madman.” 

― Kahlil Gibran

സുഗന്ധി

ഒരേ മണ്ണ് കൊണ്ട് നീയും ഞാനും സൃഷ്ടിയ്ക്കപ്പെട്ടു..
ഒരേ മണ്ണ് കൊണ്ട് നീയും ഞാനും സൃഷ്ടിയ്ക്കപ്പെട്ടു..

പ്രാണന്‍ കിട്ടിയ നാളുമുതല്‍ നമ്മുടെ രക്തം
ഒരു കൊച്ചരുവി പോലെ ഒന്നിച്ച്
നമ്മുടെ പട്ടങ്ങള്‍ ഒരേ ഉയരത്തില്‍ പറന്നു
കളി വള്ളങ്ങള്‍ ഒരേവേഗത്തില്‍ തുഴഞ്ഞു
പ്രാണന്‍ കിട്ടിയ നാളുമുതല്‍ നമ്മുടെ രക്തം
ഒരു കൊച്ചരുവി പോലെ ഒന്നിച്ച്
നമ്മുടെ പട്ടങ്ങള്‍ ഒരേ ഉയരത്തില്‍ പറന്നു
കളി വള്ളങ്ങള്‍ ഒരേവേഗത്തില്‍ തുഴഞ്ഞു

കടലാസുതത്തകള്‍ പറഞ്ഞു
നമ്മള്‍ വേഗം വളരുമെന്ന്
വീടുവെച്ച് വേളി കഴിയ്ക്കുമെന്ന്..

ഒഴുകിപോയ പുഴയില്‍
കീറിപ്പോയ കടലാസുതത്തകള്‍
ഇന്നും സാക്ഷികളല്ലോ

കുട്ടിക്കാലം നദീതീരത്തേയ്ക്ക്
കൌമാരം കമോപുരത്തിലേയ്ക്ക്
മനസ്സില്‍ പെട്ടന്ന് വെളിച്ചം
പൊലിഞ്ഞു പോയ ഒരു ദിവസം
ഞാനൊരു കുപ്പിവള പൊട്ടിച്ചു
ആ വളപ്പൊട്ട് മുറിഞ്ഞ ഒരു ഞരമ്പാണ്
മനസ്സില്‍ പെട്ടന്ന് വെളിച്ചം
പൊലിഞ്ഞു പോയ ഒരു ദിവസം
ഞാനൊരു കുപ്പിവള പൊട്ടിച്ചു
ആ വളപ്പൊട്ട് മുറിഞ്ഞ ഒരു ഞരമ്പാണ്
നമ്മള്‍ വെള്ളം തേടിയ നീര്‍മ്മതളം തട്ടുമോ
നമ്മള്‍ വെള്ളം തേടിയ നീര്‍മ്മതളം തട്ടുമോ
നീയറിഞ്ഞോ നമ്മുടെ മയില്‍ പീലി പെറ്റു
നൂറ്റൊന്നു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍..
നമ്മള്‍ വെള്ളം തേടിയ നീര്‍മ്മതളം തട്ടുമോ
നീയറിഞ്ഞോ നമ്മുടെ മയില്‍ പീലി പെറ്റു
നൂറ്റൊന്നു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍..

എ.അയ്യപ്പന്‍