കൃഷ്ണാ നീ വെറും കിനാവെന്നു
ഈ രാധ വിശ്വസിച്ചില്ല
നിന്റെ കരവലയത്തില്
ഒതുങ്ങിയപ്പോള്
ഋതുക്കള് മാറുന്നതും
ഇലകള് കൊഴിയുന്നതും
മഞ്ഞു വീഴുന്നതും
ഞാന് അറിഞ്ഞതുമില്ല
എന്നില് വസന്തം നിറഞ്ഞു നിന്നു
നിത്യവും അനശ്വരമായ പ്രേമം
നീ എന്നില് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്
ഈ ശരീരം നിന്റെ ഗൃഹമായി
ഈ ആത്മാവ് നിന്റെ ശയ്യാഗൃഹം
ഒരു പ്രതിമ മാത്രമായിരുന്നു ഞാന്
കല്ലായി ജീവിക്കാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവള്
സംഗീതം ശ്രവിക്കാതവള്
വാര്ധക്യത്തിലേക്ക് നിരന്തരം
മെല്ലെ മെല്ലെ ചരിച്ചവള്
സൃഷ്ട്ടിയുടെ പൊരുള് തേടിയവള്
നീ വെറും കിനാവെന്നു
ഈ രാധ വിശ്വസിക്കണോ
സ്വര്ഗ്ഗവും വെറും കിനവായി മാറുമോ...??
ഈ രാധ വിശ്വസിച്ചില്ല
നിന്റെ കരവലയത്തില്
ഒതുങ്ങിയപ്പോള്
ഋതുക്കള് മാറുന്നതും
ഇലകള് കൊഴിയുന്നതും
മഞ്ഞു വീഴുന്നതും
ഞാന് അറിഞ്ഞതുമില്ല
എന്നില് വസന്തം നിറഞ്ഞു നിന്നു
നിത്യവും അനശ്വരമായ പ്രേമം
നീ എന്നില് പ്രവേശിച്ചപ്പോള്
ഈ ശരീരം നിന്റെ ഗൃഹമായി
ഈ ആത്മാവ് നിന്റെ ശയ്യാഗൃഹം
ഒരു പ്രതിമ മാത്രമായിരുന്നു ഞാന്
കല്ലായി ജീവിക്കാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവള്
സംഗീതം ശ്രവിക്കാതവള്
വാര്ധക്യത്തിലേക്ക് നിരന്തരം
മെല്ലെ മെല്ലെ ചരിച്ചവള്
സൃഷ്ട്ടിയുടെ പൊരുള് തേടിയവള്
നീ വെറും കിനാവെന്നു
ഈ രാധ വിശ്വസിക്കണോ
സ്വര്ഗ്ഗവും വെറും കിനവായി മാറുമോ...??
(മാധവിക്കുട്ടി - കിനാവ് കണ്ട രാധ)
No comments:
Post a Comment